Inmiddels zijn we terug uit Tanzania. Iedere keer als ik iemand over onze stage vertel krijg ik weer dat magische gevoel. Tanzania, het was fantastisch. We hadden een super leuke gemotiveerde groep jongeren, die mij door hun nieuwe en frisse kijk naar de problemen en de schoonheid van Tanzania hebben verbaasd en geïnspireerd.

 

Tanzania, Nyichoka Primary School. Nadat we in de ochtend met kids gespeeld en gesport hebben zitten we te lunchen met de docenten. Een raar gevoel bekruipt ons, waarom zitten wij nu binnen te eten terwijl de kinderen buiten niets krijgen? Natuurlijk zijn er een factor 30 keer meer kinderen buiten en zou het nooit genoeg zijn voor iedereen. Daarnaast zou het uiterst onbeleefd zijn om eten te weigeren. Eten, dat zo veel betekent in een land waar leven en dood veel meer aan het oppervlak liggen, dan wij in Nederland kunnen vermoeden.

 

Eventjes wordt het Jiska te veel, als ik haar probeer te troosten bekruipt mij een ander gevoel. Ik besef dat ik mijzelf, door de verantwoordelijkheid van het organiseren van een stage voor 14 jongeren, gedeeltelijk emotioneel heb afgesloten van hetgeen om mij heen gebeurt. Ik heb alle factoren rationeel opgeslagen, maar die pure emotie die mij op eerdere reizen te pakken heeft gekregen heb ik niet toegelaten.

 

Ik schrik er een beetje van. Is dit hetgeen waarover mensen hebben gesproken die langer in ontwikkelingslanden hebben gewerkt? Raak je gewend aan armoede om je heen? Raak je gewend aan kinderen die niet meer naar school toe gaan omdat ze moeten werken? Raak je gewend aan ouders, die hun kinderen door HIV/Aids noodgedwongen alleen achter moeten laten? ’s Avonds wordt het ook mij even teveel.

 

Na een poosje komt de slogan van Right to Play in mijn hoofd: ‘When Children Play, The World Wins’. Als je dan toch gewend raakt aan de omgeving om je heen die soms te moeilijk is om te bevatten, misschien raak je dan ook gewend aan de lachende kinderen die door sporten en spelen even alle problemen kunnen vergeten. Raak je gewend aan de meisjes die door sport en spel meer zelfvertrouwen krijgen en voor zichzelf durven op te komen, en raak je gewend aan de onwijze veerkracht van mensen en hun positieve houding naar het leven toe.

‘When Children Play, The World Wins’, deze positieve houding naar ontwikkelingssamenwerking houd ik vast. Vooruit kijken naar wat er mogelijk is, als wij allemaal één voor één ons beste beentje voor zetten.

 

Sandra