Na overnacht te hebben op de Masaï camping hadden we een vrij in te vullen ochtend en gedeeltelijk middagprogramma tot drie uur voor de boeg. Daarna stond een bezoek aan het Happy Watoto weeshuis op het programma gevolgd door een vrij avondprogramma.
Door Stephan Clarisse
Iedereen kon zijn of haar ontbijtje bestellen bij de bar en je had de mogelijkheid, mits je op tijd was, van een warme douche te genieten. Hierna trok iedereen z’n eigen plan. Jasper en Sjon vertrokken al vroeg naar het consulaat in Arusha om het paspoort van Sjon, dat in Mugumu gestolen was, te regelen. Ondanks de voorbereidingen van de dag tevoren bleken zich toch problemen voor te doen. Hierdoor moesten ze hals over kop met het vliegtuig naar Dar es Salam vertrekken, om daar de volgende ochtend de reisdocumenten op tijd in orde te laten maken, zodat Sjon zondag weer gewoon mee terug naar Uholanzi (Swahili voor Nederland) kon gaan. Jiska, Cindy, Paulien en Naomi gingen de hort op. Na een lange wandeling naar een plek om te lunchen belande zij in een plaatselijk buurthuis. Toen ze de daar aanwezige pooltafels bewonderd hadden werden ze door hun ‘gids’ uitgenodigd om zijn huis te bekijken. Na een uren lange tocht vertrokken de dames uiteindelijk weer met nog altijd lege magen richting de camping. De rest van de groep was kort na Sjon en Jasper naar het centrum van Arusha vertrokken om daar de nodige souvenirinkopen te doen, te internetten en te lunchen.
Door wat vertraging van enkele groepsleden vertrokken we in het gezelschap van mama Joyce uiteindelijk om 15.20 uur per dala dala (klein taxi busje) naar het Happy Watoto weeshuis. Na een reis van een uur kwamen we bij het weeshuis in de buurt van het plaatsje “U.S.A. River” aan. Hier werden we hartelijk verwelkomd door Samuel die, zo bleek later, ook oprichter was van het in 1995 gestichte weeshuis. Na de gebruikelijke registratie handelingen in het gastenboek kregen we een korte rondleiding door het huis dat onderdak bood aan ruim 50 kinderen die tussen de 5 en 18 jaar oud waren.
Tijdens de rondleiding viel de dames uit onze groep al snel op dat er in de slaapvertrekken een aantal IKEA artikelen aanwezig waren. In de grote zaal die ook als leslokaal wordt gebruikt waren door de kinderen verschillende kleurrijke schilderingen aangebracht die voor een zeer zachte sfeer zorgden. Dit in tegenstelling tot de leslokalen die we eerder in en rond Mugumu hadden gezien, deze waren vaak erg primair aangekleed. In de gang hingen verschillende foto’s van onder andere de families van Putten en ter Braak die door de jaren heen voor de financiering hadden gezorgd van verschillende onderdelen van het weeshuis en dus ook onlangs voor de IKEA artikelen. Er hing een krantenknipsel uit 2004 waarin stond dat er na een ‘charity golftoernooi’ een bedrag van 6,6 miljoen TSL (Tanzaniaanse shilling) aan jet Happy Watoto Home is geschonken. Om de waarde van dit bedrag aan te geven kan men zeggen dat voor drie miljoen TSL een eenvoudig huis kan worden gebouwd.
Na de ‘grande tour’ werden we door de weeskinderen ontvangen met het Happy Watoto lied. Hierop bedanken wij de kinderen met ons Jambo-lied dat we tijdens de taallessen bij Right To Play hadden geleerd. Vervolgens begonnen we ons voor te stellen aan de kinderen. Al snel bleken er relatief veel kinderen de zelfde naam te hebben als een aantal leden van onze groep. Dit hielp het ijs te breken. Na nog enkele ‘hoofd, schouders, knie en teen-liedjes’ werd al snel het plan opgevat om te gaan sporten. Dit betekende dat er door de meiden een reactie spel, naar voorbeeld van een van de Right To Play spellen, werd gespeeld en door de jongens werd gevoetbald op hun eigen veld. Dit ging gepaard met verschillende foto sessies.
Toen we afscheid hadden genomen gingen we na wederom mooie impressies en ontmoetingen met een voldaan gevoel per dala dala richting ons ‘Masaï Camp’ in Arusha. Hier aangekomen namen we ook afscheid van mama Joyce en hebben we snel ons eten in het ‘Camp House’ besteld. Het vrije avondprogramma werd door velen gevuld met potjes poolen en bijpraten onder het genot van een drankje, wat eigenlijk een verbloeming was van de ruim twee uur durende wachttijd voor het eten (tja, ‘the African way’ hè)! Na het avondmaal zocht een groot deel van de groep al snel zijn of haar slaapzak op. Toen de rest van de groep een flinke “Tanzaniaanse” waterpijp verorberd had volgden zij ook en kon er begonnen worden met dromen over de dagen die nog komen zouden…
