We zijn nu een paar dagen in Mugumu en we hebben al een paar scholen bezocht, maar vandaag is het een dagje cultuur snuiven. `s Ochtends werden we opgehaald door de dalla dalla (minibusje) en vertrekken we richting de bergen. Maar eerst is er een tussenstop bij een privé-schooltje. De oprichter, Neboya, bleef net zolang bij Simon en Kate zeuren totdat ze toegaven en hem beloofden dat we op bezoek zouden komen.
Eenmaal aangekomen moesten we ons gelijk voorstellen, werden we naar het gastenboek gesleept en kregen we het huis/schooltje van Neboya te zien. Onbeschrijfbaar hoe ontzettend trots de man was, vooral toen hij een wankele plank met enkele stukgelezen boeken liet zien, het tafereel aanduidend als zijn ‘libary’. Om van het kantoor/slaapkamer/bibliotheek naar het klaslokaal te komen moesten we buitenom lopen, waar de kinderen in hun versleten schooluniformen liedjes voor ons zongen en in het engels tot tien telden.
Vervolgens kropen we een hutje binnen gemaakt van leem en stro, binnen waren enkele banken en tafels. Opgepropt zaten we in het klaslokaal terwijl er rijst met bonen en chai op tafel kwam. De docenten hadden allemaal een verhaaltje in het engels voorbereid, maar we moesten verder. Dus na de verhalen gingen we weer naar buiten, waar we afscheid namen en nog een liedje voor de kinderen zongen.
De dalla dalla kroop weer de bergen op en met de meters die we omhooggingen steeg ook de temperatuur. Opeens stopte we midden op de stoffige weg. We zouden een wandelingentje gaan maken. Vervolgens ploegden we onder de brandende zon langs de landbouwvelden van het dorpje wat we zouden gaan bezoeken. Onze gids van die dag vertelde enthousiast over het boerenleven en liet ons alles zien. Onderweg stopten we ook bij een waterput, die ooit een keer geschonken is, maar waar nog nooit water uit gekomen is.
Na een heerlijke watermeloen kropen we weer in het busje en vervolgden we onze weg. Op een gegeven moment kwamen we aan bij een soort woongemeenschap. Daar woonde een man van 86 met 5 van zijn 10 vrouwen. Zijn jongste vrouw is 20 (met een kind van 5). Hij was zo ongeveer tussen de 80 en de 100 de tel kwijt geraakt qua kinderen, maar het is in ieder geval een goed pensioen voor zijn (nog) oude(re) dag.
Samen met deze Don Juan vertrokken we naar zijn dorpje waar we een heuse attractie vormden. Het hele dorp was uitgelopen om de muzungu’s (blanken) te bekijken. We werden op het dorpsplein gestationeerd, waar al snel Afrikaanse klanken onze oren bereikten. Er ontstonden op het midden van het ‘plein’ een aantal groepjes met aan de ene kant de mannen en aan de andere kant de vrouwen die begonnen te dansen. Al snel was er een grote groep mensen aan het dansen en werden wij ook van onze stoelen getrokken. Daar stonden we dan, een groepje blanke jongeren hossend met de locals op Afrikaanse beats.
Na een paar dansjes gingen was het tijd voor het volgende onderdeel, een toneelstukje. De mensen waarbij we op bezoek waren hadden het niet zo op de Masai en onder luid gelach werden ze door de acteurs belachelijk gemaakt. Langzaamaan kwam er toch een einde aan ons cultureel verantwoorde dagje en na een maaltijd bij onze gids vertrokken we weer richting ons hostel.
Jiska Ravenhorst
