Gepost door: jambotanzania | 24 december, 2007

Jambo Tanzania: A journey to the land of the Lion King

Gepost door: jambotanzania | 6 september, 2007

Safari in de Serengeti en in de Ngorongoro-krater

Na een indrukwekkende week in Mugumu zijn we op maandag 30 juli  via de nationale parken teruggegaan naar Arusha – maar dan wél met een safari! Op de planning stond een rit van drie dagen, per jeep, dwars door de mooiste gebieden van Tanzania: het Serengeti nationaal park en de beroemde Ngorongoro-krater. ‘s Ochtends vertrokken we met twee van de drie jeeps, de derde bleef achter voor een paar mensen die ziek waren geweest en nog even zouden wachten. Al direct na vertrek werden we getrakteerd op een fantastisch uitzicht: een grote kudde gnoes stak in volle galop de weg over, allemaal op één punt op de weg en achter elkaar aan. Een onophoudelijke stoet kwam voorbij, tot we uiteindelijk de rij doorbraken door verder te rijden. Na een tijdje kwamen we aan in Serengeti national park, waar we al snel van de ‘grote’ weg af gingen op zoek naar de beste plekken om wild te zien. Zo kwamen we bijvoorbeeld bij een klein meertje dat helemaal vol lag met enorm veel nijlpaarden, een heel mooi gezicht. Daar konden we ook even de auto uit en ze nog beter bekijken. Ook zagen we langs de weg heel erg veel giraffen, zebra’s, gnoes, impala’s en gazelles: deze grazers komen in grote aantallen voor in de Serengeti. Wat ook heel bijzonder was, was dat we een luipaard zagen die in een boom was gaan liggen en zijn prooi (een impala) ook de boom in had gesleept. Later zagen we ook een paar keer een leeuw in een boom, vanaf een paar meter afstand, super! Ook zagen we natuurlijk olifanten, en later ook hyena’s: Tanzania is dus écht het land van de leeuwenkoning!

imga0499.jpg

Die nacht sliepen we in een tentenkamp midden in het nationaal park. Daar stonden de tenten al klaar en was er voor ons gekookt, heel goed verzorgd dus. Inmiddels was ook de jeep met de laatste mensen aangekomen, en ook zij hadden geluk gehad en heel veel dieren gezien. Super dus! De volgende dag vertrokken we al vroeg en veranderde het landschap al snel, van een gebied met nog wel wat bomen, tot een eindeloze vlakte waar alleen wat struikjes groeiden. Een heel mooi, weids gezicht! Na een mooie rit hier dwars doorheen kwamen we aan bij de Ngorongoro-krater, een krater met een doorsnee van zo’n 20 (!) kilometer waarin heel erg veel dieren leven. Met de jeep gingen we de krater in en inderdaad, het was er prachtig met heel erg veel dieren. Daar lunchten we ook aan een meertje, waar de vogels zo gewend waren aan de mensen dat ze het brood van Cindy zo uit haar hand pakten. Na het vervolg van onze tocht reden we de krater weer uit, wat echt een heel erg mooi gezicht was, en kwamen we uit op onze tweede camping van de tocht. Daar wachtte ons een verrassing: twee olifanten waren langsgekomen, liepen over de camping heen en dronken uit de watertank. Niet voor niets werden we dus gewaarschuwd om die nacht geen eten in de tent te laten, want dat zou je op een bezoekje van hyena’s komen te staan! Na te hebben gegeten en nog even wat te hebben gedronken, gingen de meeste mensen vroeg slapen.

De volgende dag, na een koude, maar hyena-loze nacht, vertrokken we voor de laatste etappe, de tocht naar Arusha. Die reis verliep goed en we kwamen tegen de middag in Arusha aan. Zo kwam er een einde aan een fantastische safari, die ons een heel ander stuk van Tanzania had laten zien: de mooie en ongerepte natuur. We hadden het al gemerkt aan de geweldige hartelijkheid, gastvrijheid en levensvreugde van de mensen die we hadden ontmoet, maar het werd ook hier weer duidelijk, hoe rijk landen ondanks hun armoede kunnen zijn. Het was een hele indrukwekkende ervaring die niemand van ons snel zal vergeten.

Paulien Boone

Gepost door: jambotanzania | 5 september, 2007

25 juli, Mugumu, Tanzania

We zijn nu een paar dagen in Mugumu en we hebben al een paar scholen bezocht, maar vandaag is het een dagje cultuur snuiven. `s Ochtends werden we opgehaald door de dalla dalla (minibusje) en vertrekken we richting de bergen. Maar eerst is er een tussenstop bij een privé-schooltje. De oprichter, Neboya, bleef net zolang bij Simon en Kate zeuren totdat ze toegaven en hem beloofden dat we op bezoek zouden komen.

Eenmaal aangekomen moesten we ons gelijk voorstellen, werden we naar het gastenboek gesleept en kregen we het huis/schooltje van Neboya te zien. Onbeschrijfbaar hoe ontzettend trots de man was, vooral toen hij een wankele plank met enkele stukgelezen boeken liet zien, het tafereel aanduidend als zijn ‘libary’. Om van het kantoor/slaapkamer/bibliotheek naar het klaslokaal te komen moesten we buitenom lopen, waar de kinderen in hun versleten schooluniformen liedjes voor ons zongen en in het engels tot tien telden.

Vervolgens kropen we een hutje binnen gemaakt van leem en stro, binnen waren enkele banken en tafels. Opgepropt zaten we in het klaslokaal terwijl er rijst met bonen en chai op tafel kwam. De docenten hadden allemaal een verhaaltje in het engels voorbereid, maar we moesten verder. Dus na de verhalen gingen we weer naar buiten, waar we afscheid namen en nog een liedje voor de kinderen zongen.

De dalla dalla kroop weer de bergen op en met de meters die we omhooggingen steeg ook de temperatuur. Opeens stopte we midden op de stoffige weg. We zouden een wandelingentje gaan maken. Vervolgens ploegden we onder de brandende zon langs de landbouwvelden van het dorpje wat we zouden gaan bezoeken. Onze gids van die dag vertelde enthousiast over het boerenleven en liet ons alles zien. Onderweg stopten we ook bij een waterput, die ooit een keer geschonken is, maar waar nog nooit water uit gekomen is.

Na een heerlijke watermeloen kropen we weer in het busje en vervolgden we onze weg. Op een gegeven moment kwamen we aan bij een soort woongemeenschap. Daar woonde een man van 86 met 5 van zijn 10 vrouwen. Zijn jongste vrouw is 20 (met een kind van 5). Hij was zo ongeveer tussen de 80 en de 100 de tel kwijt geraakt qua kinderen, maar het is in ieder geval een goed pensioen voor zijn (nog) oude(re) dag.

Samen met deze Don Juan vertrokken we naar zijn dorpje waar we een heuse attractie vormden. Het hele dorp was uitgelopen om de muzungu’s (blanken) te bekijken. We werden op het dorpsplein gestationeerd, waar al snel Afrikaanse klanken onze oren bereikten. Er ontstonden op het midden van het ‘plein’ een aantal groepjes met aan de ene kant de mannen en aan de andere kant de vrouwen die begonnen te dansen. Al snel was er een grote groep mensen aan het dansen en werden wij ook van onze stoelen getrokken. Daar stonden we dan, een groepje blanke jongeren hossend met de locals op Afrikaanse beats.

Na een paar dansjes gingen was het tijd voor het volgende onderdeel, een toneelstukje. De mensen waarbij we op bezoek waren hadden het niet zo op de Masai en onder luid gelach werden ze door de acteurs belachelijk gemaakt. Langzaamaan kwam er toch een einde aan ons cultureel verantwoorde dagje en na een maaltijd bij onze gids vertrokken we weer richting ons hostel.

Jiska Ravenhorst

Gepost door: jambotanzania | 31 augustus, 2007

5 augustus Dagje Cultuur en Ontspanning

door: Sjon Hormes

Na alle indrukwekkende en bijzondere ervaringen van de afgelopen weken, stond de laatste dag in Tanzania in het teken van cultuur en ontspanning. Iedereen was dan ook erg vrolijk dat het programma wat later startte dan gewoonlijk.

Met ons busje werden we opgehaald en naar een grote shopping mall gebracht. Voor velen van ons de kans om nog even wat souveniertjes te kopen voor het thuisfront en een heerlijk Amerikaans ontbijtje te scoren (lees: broodje bij Subway). Daarna reden we door naar een echte souvenirmarkt. Tal van soorten Tanzaniaanse kunst werden aangeboden en vooral schilderijtjes werden grillig afgenomen. Maar ook de typische Masai-kleden en –armbandjes waren erg populair. Toen iedereen was voorzien hebben we de middag voortgezet aan het strand. Niet erg cultureel maar wel erg ontspannend…
Helemaal bijgekomen en opgeladen voor de reis, gingen we terug naar het hostel. Even opfrissen en vervolgens gezellig met z’n allen uiteten. Daar hebben we de kerngroep bedankt voor al hun moeite en onvoorwaardelijke inzet. Na het eten weer terug naar het hostel om nog even een uurtje te slapen voor de lange reis naar Nederland kon beginnen.

Gepost door: jambotanzania | 20 augustus, 2007

3 dagen Grumeti

Door Cindy Noordhoek

Dinsdag 24  Juli

Aan het weer was te zien dat het een zonnige dag werd.  Maar wat de dag vooral zonnig maakte was dat de groep in groepjes van 3 of 2 werden verdeeld en we les gingen geven op Serengeti  Secundary school. Tot onze grote verbazing was onze vervoer een fiets!  Super tof dat had niemand verwacht! Voordat we vertrokken nog een goede voorbereiding over hoe we het allemaal gingen aanpakken. Toen iedereen eenmaal een fiets toegekend kreeg zijn we met  James en Simon (Right2Play Tanzania) door de zandachtige landschappen van Mugumu heen gefietst.  Het deed me erg goed. Persoonlijk voelde ik me heel vrij in de mooie natuur van Mugumu. Hier een daar een huisje  en de vriendelijke inwoners  die naar ons zwaaiden. Toen we waren aangekomen kreeg ik met Naomi en Frank een klas toegewezen met de leeftijd van 16 tot 21 jaar. In de klas keek ik even goed rond. Wat een mooie blikken en uitstralingen! Ze keken zo gelukkig en vrolijk!  We deden Engelse spelletjes met ze om ze wat van de taal bij te brengen. Ze pakte alles erg goed op!

Als laatste vertelde we over de Nederlandse cultuur. Hoe vrij we zijn in het kiezen van onze partner. Dat we zelf mogen weten op welke leeftijd we trouwen. En wat waren ze geïnteresseerd! En de blikken waren niet te verwoorden toen we ze onze grote plaat van Amsterdam lieten zien!

De volgende slimme vragen werden o.a gesteld:

Hoe zit het in Nederland met de politiek?

Wat zijn typische Nederlandse bezienswaardigheden?

Waarom draagt Edgar Davids een bril tijdens het voetballen?

Waarom beginnen veel Nederlandse achternamen met van?

Op welke dag komt het parlement bij elkaar?

Buiten aangekomen zaten er een hoop leerlingen aandachtig te wachten op het toneelstukje over hiv. Met de groep te zijn aangeschoven werd ons vertaald waar het over ging. Het kwam er op neer dat ze lieten zien dat een meisje voor haar zelf moet opkomen als een jongen seks met haar wil. De kinderen klapten en begrepen het meisje erg goed toen ze duidelijk maakte dat ze het niet wilde.

Na afloop kwam er nog een jongen na me toe uit de klas die zei: Ik vind het mooi dat jullie laten zien dat jullie interesse in ons land en cultuur tonen.  Dat raakte me toch wel.

    Donderdag 26 Juli en Vrijdag 27 Juli

Op deze dagen zijn we les gaan geven op een school in Mugumu. De kinderen in deze klas hadden de leeftijd van 7 tot 16 jaar. Hier luisterden de kinderen ook weer vol bewondering wat we over Nederland te vertellen hadden.  Een jongen viel me erg op dat hij zich interesseerde in de hiv voorlichting, scholing en de politiek in NL. Zijn vragen kwamen niet op! We deden ook nog een kleine quiz van wat we ze donderdag vertelden. Bij de vraag zoals wat is de hoogste berg in Nederland? Staken een paar hun hand de lucht in. Als afsluiting  van de les hebben we de kinderen poesje miauw geleerd.( filmpje volgt nog) Te zien hoe fantastisch de kinderen meededen en het liedje al snel konden zingen! En tot slot Jambo jambo gezongen. Lachend en zingend keken de kinderen ons aan van  wauw, ze kunnen het liedje ook!

Gepost door: jambotanzania | 14 augustus, 2007

Vertrek Nederland. Aankomst Tanzania 15&16 juli, 2007

Scherpenzeel, Nederland (Dagboek, pagina 1)

“ Vandaag vertrek ik vanaf Schiphol naar Tanzania. In de voorbereidingsperiode zijn we onder andere een weekend samen zijn gekomen, hebben we het min. van Buitenlandse Zaken en Right To Play Nederland bezocht en hebben we ons  verdiept in verschillende onderwerpen aangaande Tanzania. Ik heb er nu erg veel zin in en sta te popelen om aan de slag te gaan.”

Door Stijn Otten

Schiphol, Nederland

Daar stonden we dan. 14 jongeren op Schiphol bij “die grote paal met rood-witte blokken”. De één was alleen gekomen met de trein. De andere had zijn halve familie meegenomen om uit te zwaaien. Nadat er foto’s van de groep gemaakt waren bewogen we ons als een stel pakezels met een oncomfortabele last op onze rug naar de check-in balie.

Na het in-checken vertrokken enkele al snel naar de tax-free zone achter de douane om hun laatste inkopen te doen. Rond 20.15 stond iedereen bij de gate om het vliegtuig in te stappen. De sfeer was opperbest en iedereen was er klaar voor.

Dar Es Salam, Tanzania

Na een korte overstap in Nairobi (Kenia) landen we ’s ochtends vroeg in Tanzania. De tassen werden in een klein busje gestopt en we gingen op pad. Tijdens de rit van het vliegveld naar het hostel “Mzumbazi is het stil in het busje. Iedereen kijkt naar die nieuwe wereld waar we zijn binnen gestapt. Veel stof, veel mensen op straat, veel geluid! Dit is Tanzania…. Wij zijn in Tanzania……

Gepost door: jambotanzania | 13 augustus, 2007

Reisverslag donderdag 2 augustus, Arusha, Tanzania.

Na overnacht te hebben op de Masaï camping hadden we een vrij in te vullen ochtend en gedeeltelijk middagprogramma tot drie uur voor de boeg.  Daarna stond een bezoek aan het Happy Watoto weeshuis op het programma gevolgd door een vrij avondprogramma. 

 

Door Stephan Clarisse 

 

Iedereen kon zijn of haar ontbijtje bestellen bij de bar en je had de mogelijkheid, mits je op tijd was, van een warme douche te genieten. Hierna trok iedereen z’n eigen plan. Jasper en Sjon vertrokken al vroeg naar het consulaat in Arusha om het paspoort van Sjon, dat in Mugumu gestolen was, te regelen. Ondanks de voorbereidingen van de dag tevoren bleken zich toch problemen voor te doen. Hierdoor moesten ze hals over kop met het vliegtuig naar Dar es Salam vertrekken, om daar de volgende ochtend de reisdocumenten op tijd in orde te laten maken, zodat Sjon zondag weer gewoon mee terug naar Uholanzi (Swahili voor Nederland) kon gaan. Jiska, Cindy, Paulien en Naomi gingen de hort op. Na een lange wandeling naar een plek om te lunchen belande zij in een plaatselijk buurthuis. Toen ze de daar aanwezige pooltafels bewonderd hadden werden ze door hun ‘gids’ uitgenodigd om zijn huis te bekijken. Na een uren lange tocht vertrokken de dames uiteindelijk weer met nog altijd lege magen richting de camping. De rest van de groep was kort na Sjon en Jasper naar het centrum van Arusha vertrokken om daar de nodige souvenirinkopen te doen, te internetten en te lunchen.

 

Door wat vertraging van enkele groepsleden vertrokken we in het gezelschap van mama Joyce uiteindelijk om 15.20 uur per dala dala (klein taxi busje) naar het Happy Watoto weeshuis. Na een reis van een uur kwamen we bij het weeshuis in de buurt van het plaatsje “U.S.A. River” aan. Hier werden we hartelijk verwelkomd door Samuel die, zo bleek later, ook oprichter was van het in 1995 gestichte weeshuis. Na de gebruikelijke registratie handelingen in het gastenboek kregen we een korte rondleiding door het huis dat onderdak bood aan ruim 50 kinderen die tussen de 5 en 18 jaar oud waren.

 

Tijdens de rondleiding viel de dames uit onze groep al snel op dat er in de slaapvertrekken een aantal IKEA artikelen aanwezig waren. In de grote zaal die ook als leslokaal wordt gebruikt waren door de kinderen verschillende kleurrijke schilderingen aangebracht die voor een zeer zachte sfeer zorgden. Dit in tegenstelling tot de leslokalen die we eerder in en rond Mugumu hadden gezien, deze waren vaak erg primair aangekleed. In de gang hingen verschillende foto’s van onder andere de families van Putten en ter Braak die door de jaren heen voor de financiering hadden gezorgd van verschillende onderdelen van het weeshuis en dus ook onlangs voor de IKEA artikelen. Er hing een krantenknipsel uit 2004 waarin stond dat er na een ‘charity golftoernooi’ een bedrag van 6,6 miljoen TSL (Tanzaniaanse shilling) aan jet Happy Watoto Home is geschonken.  Om de waarde van dit bedrag aan te geven kan men zeggen dat voor drie miljoen TSL een eenvoudig huis kan worden gebouwd.

 

ausha-happy-watoto-weeshuis.jpg

Na de ‘grande tour’ werden we door de weeskinderen ontvangen met het Happy Watoto lied. Hierop bedanken wij de kinderen met ons Jambo-lied dat we tijdens de taallessen bij Right To Play hadden geleerd. Vervolgens begonnen we ons voor te stellen aan de kinderen. Al snel bleken er relatief veel kinderen de zelfde naam te hebben als een aantal leden van onze groep. Dit hielp het ijs te breken. Na nog enkele ‘hoofd, schouders, knie en teen-liedjes’ werd al snel het plan opgevat om te gaan sporten. Dit betekende dat er door de meiden een reactie spel, naar voorbeeld van een van de Right To Play spellen, werd gespeeld en door de jongens werd gevoetbald op hun eigen veld. Dit ging gepaard met verschillende foto sessies.

 

Toen we afscheid hadden genomen gingen we na wederom mooie impressies en ontmoetingen met een voldaan gevoel per dala dala richting ons ‘Masaï Camp’ in Arusha. Hier aangekomen namen we ook afscheid van mama Joyce en hebben we snel ons eten in het ‘Camp House’ besteld. Het vrije avondprogramma werd door velen gevuld met potjes poolen en bijpraten onder het genot van een drankje, wat eigenlijk een verbloeming was van de ruim twee uur durende wachttijd voor het eten (tja, ‘the African way’ hè)! Na het avondmaal zocht een groot deel van de groep al snel zijn of haar slaapzak op. Toen de rest van de groep een flinke “Tanzaniaanse” waterpijp verorberd had volgden zij ook en kon er begonnen worden met dromen over de dagen die nog komen zouden…

 

Gepost door: jambotanzania | 13 augustus, 2007

19 juli: Kiswahili les

De komende dagen zullen er steeds meer verslagen verschijnen over onze stage naar Tanzania. Blijf deze website volgen!

Gedurende de eerste dagen van de stage heeft de kerngroep veel tijd gestoken in een diepgravend onderzoek naar relevante taalkennis onder de deelnemers. De resultaten kunnen niet anders getypeerd worden dan uiterst schokkend. Afgezien van engels, een paar woorden frans, duits, noors of somalisch en italiaans met een sterk Siciliaans accent, bleek de taalvaardigheid ver te zoeken. De kerngroep zou de kerngroep niet zijn als dit probleem niet voortvarend zou worden aangepakt! In allerijl worden er een tweetal heuse Kishwahili docenten opgetrommeld.
It’s schooltime!

 

Afgezien van een discussie over de diepere structuren van het Kishwahili tussen Jorrit en zijn lerares, gedraagt de JamboTanzania groep zich uiterst volgzaam. Opmerkelijk volgzaam kan je wel stellen. Wie had ooit gedacht dat ruige mannen als Stijn, Stephan en Sjon (mannen met baarden) ooit zonder te mokken uit volle borst Tanzaniaanse kinderliedjes zouden meezingen. Tanzania heeft nu al een weldadig effect op de groep. Als we met de bus vertrekken om te gaan lunchen schalt het ‘Jambo Watoto’ lied door de eens zo rustige straten van Dar es Salaam.

 

meer volgt..

Frank

Gepost door: jambotanzania | 10 augustus, 2007

‘When Children Play, The World Wins’

Jasper, Sandra en Eva, met De Nationale Jeugdraad, Right To Play en Xplore

Inmiddels zijn we terug uit Tanzania. Iedere keer als ik iemand over onze stage vertel krijg ik weer dat magische gevoel. Tanzania, het was fantastisch. We hadden een super leuke gemotiveerde groep jongeren, die mij door hun nieuwe en frisse kijk naar de problemen en de schoonheid van Tanzania hebben verbaasd en geïnspireerd.

 

Tanzania, Nyichoka Primary School. Nadat we in de ochtend met kids gespeeld en gesport hebben zitten we te lunchen met de docenten. Een raar gevoel bekruipt ons, waarom zitten wij nu binnen te eten terwijl de kinderen buiten niets krijgen? Natuurlijk zijn er een factor 30 keer meer kinderen buiten en zou het nooit genoeg zijn voor iedereen. Daarnaast zou het uiterst onbeleefd zijn om eten te weigeren. Eten, dat zo veel betekent in een land waar leven en dood veel meer aan het oppervlak liggen, dan wij in Nederland kunnen vermoeden.

 

Eventjes wordt het Jiska te veel, als ik haar probeer te troosten bekruipt mij een ander gevoel. Ik besef dat ik mijzelf, door de verantwoordelijkheid van het organiseren van een stage voor 14 jongeren, gedeeltelijk emotioneel heb afgesloten van hetgeen om mij heen gebeurt. Ik heb alle factoren rationeel opgeslagen, maar die pure emotie die mij op eerdere reizen te pakken heeft gekregen heb ik niet toegelaten.

 

Ik schrik er een beetje van. Is dit hetgeen waarover mensen hebben gesproken die langer in ontwikkelingslanden hebben gewerkt? Raak je gewend aan armoede om je heen? Raak je gewend aan kinderen die niet meer naar school toe gaan omdat ze moeten werken? Raak je gewend aan ouders, die hun kinderen door HIV/Aids noodgedwongen alleen achter moeten laten? ’s Avonds wordt het ook mij even teveel.

 

Na een poosje komt de slogan van Right to Play in mijn hoofd: ‘When Children Play, The World Wins’. Als je dan toch gewend raakt aan de omgeving om je heen die soms te moeilijk is om te bevatten, misschien raak je dan ook gewend aan de lachende kinderen die door sporten en spelen even alle problemen kunnen vergeten. Raak je gewend aan de meisjes die door sport en spel meer zelfvertrouwen krijgen en voor zichzelf durven op te komen, en raak je gewend aan de onwijze veerkracht van mensen en hun positieve houding naar het leven toe.

‘When Children Play, The World Wins’, deze positieve houding naar ontwikkelingssamenwerking houd ik vast. Vooruit kijken naar wat er mogelijk is, als wij allemaal één voor één ons beste beentje voor zetten.

 

Sandra

Gepost door: jambotanzania | 2 augustus, 2007

Hoogtepuntjes en moeilijke momenten

Inmiddels zijn we alweer twee weken op stage in Tanzania. Hoogtepuntjes en moeilijke momenten wisselen elkaar af. Twee persoonlijke wil ik graag met je delen:

Op onze eerste sportmiddag bij een project van Right to Play in Mugumu, (middle on nowhere, geen electriciteit, geen Engels, niet in de lonely planet), bij mijn eerste sprintje verrek ik mijn bovenbeenspier. Zwaar balend ga ik langs de kant zitten. Na een paar minuten bokken besluit ik het tij te keren. Ik ga bij een paar kindjes een stukje verderop zitten en begin zachtjes een liedje in het Kiswahili (lokale taal) te zingen. Aanvankelijk wat aarzelend beginnen twee meisjes mee te zingen, al snel volgen er meer en binnen no time zit ik daar: In the middel of no where, met zeker vijftig kindjes om me heen die allemaal uit volle borst meezingen: ‘ Jambo, Jambo watoto, habari gani, nzuri sana, watoto mekeribishwa, Tanzania, Hakuna Matata!’ Het is hier heerlijk!

Vanuit ons hostel in Mugumu lopen we met de hele groep naar het speelveldje dat Right to Play heeft aangelegd. Op weg daar naartoe kijken allemaal kindjes ons nieuwsgierig aan. Als ik ze in hun eigen taal groet krijg ik verlegen glimlachjes en opgewekte groeten terug. Dan rusten mijn ogen op de goot. Mijn beeld van Tanzania was tot nu toe lachende en zwaaiende kinderen. Nu komt dat andere beeld naar voren; dat beel dat ik zo goed ken van de TV: In de goot zitten twee kleine kindjes, zonder kleren aan, met vliegjes op zich en duidelijkzichtbare hongerbuikjes. Beiden beelden zijn waar, maar het is soms heel oneerlijk.

Sandra

Older Posts »

Categorieën

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.